Przejdź do głównej zawartości

Blogowo - Happy Birthday To You Or To Me? :)

Już rok piszę pamiętnik. I jest to mój – wstyd się przyznać – czwarty blog. Onet – mylog – Onet – blogspot. Gdzie kolejny? Czas pokaże. Przez ten rok napisałam tyle słów, tyle postów, które niczego nowego do rzeczywistości nie wnosiły, a i wartości literackiej nie posiadały. Pierwszego nie ma, nie było w nim takie wiele bym miała żałować, że go skasowałam. Miał jednak fajny klimat – cmentarny bardzo i równie mocno samotniczy. Drugi – od listopada do kwietnia. Tyle tam smutku, bólu, samotności. Tyle łez wylanych pisząc i czytając, nie tylko moich. Już dawno jednak nie śpiewałam kołysanki do śmierci. Wolałam tańczyć we mgle i tańczyłam przez kilka miesięcy - od marca do października. Więcej szczęścia, pozytywnych myśli, spokoju. Czasami bardziej osobisty od mylog’a czasami mniej. Teraz jednak jestem ciszą.

Świat przez ten rok się zmienił. Poczucie osamotnienia, obcości w świecie stało się odległe, nieznane, a jego wspomnienie jest czymś nierzeczywistym, coś czego naprawdę być nie mogło. Poznałam Keriann, Damiana i zyskałam internetowego anam cara :) Mam przyjaciela, którego sama obecność jest czymś przyjemnym, nawet wtedy, gdy ze sobą milczymy. Już nie osamotniona, choć samotna wciąż. Ta samotność jednak jest stanem ducha, mi jednak aktualnie dobrze w tym stanie i niech tak pozostanie. Dość znaków zapytania na drodze, niepewności, frustracji z powodu niemożności dokonania wyboru. Wybrałam – na przekór wszystkim, którzy czegokolwiek ode mnie oczekiwali, wybrałam słuchając głosu serca – wybrałam miłość, zaufanie, wiarę, która daje mi siłę, bym mogła walczyć o szczęście. Nie wiarę, która siły mnie pozbawia, bo wymaga bym na każdym kroku o nią walczyła. I cóż, że w opinii innych byłam już satanistką, ateistką i buddystką, i cóż, że większość ludzi uważa mnie za katoliczkę tylko dlatego, że chodzę na religie? Moja wiara jest moją sprawą, moją życiową drogą, po której nikt za mnie iść nie będzie, to moja pozorna samotnia.

Uwierzyłam w siebie, jak jeszcze nigdy nie wierzyłam. Wciąż od czasu do czasu zadaje sobie pytania odnośnie mojej osoby, co odzwierciedla także ten blog, jednak już nie są takie jak dawniej. Tak, jestem wspaniałą kobietą, świadomość tego zaś wydaję mi się śmieszną. Nie bardziej jednak od tego, że ta wspaniała kobieta ostatnimi czasy zwykła uważać , że właśnie przez swoją wspaniałość nigdy nie spotka człowieka, który ją pokocha jak kobietę. W tej kwestii doświadczenia mówią same za siebie i wszelkie przekonywania rozumowe nic nie dają.
Z dnia na dzień wyszukuję sobie nowe zajęcia z przykrością stwierdzając, że z każdym dniem bliżej mi do matury. Coraz mniej czasu na manuskrypty i wszelkie inne malowania, brak weny by pisać wiersze, opowiadania, które zaczęłam. Za to jest taniec – aktualnie boli mnie stopa i ledwo chodzę, ale jednak czegoś się nauczyłam a boląca stopa świadczy niezbicie o tym, że nie próżnuję na zajęciach. Nie wiem, w jakim stopniu można mówić o powrocie do bractwa. Będę się czuła niewiastą w bractwie w dniu, gdy będę miała na sobie średniowieczną kieckę, buty i będę mogła reprezentować moje bractwo na turniejach.

I o rok włosy mam dłuższe. A niedługo (mam nadzieję) znowu będę ruda ;)

Tak, teraz zdecydowanie jestem ciszą, może dlatego, że tworzę muzykę, której nie da się sklasyfikować.

Komentarze

  1. Dokonałaś wspaniałego wyboru. Miłość, zaufanie i wiara są drogą, światłem i życiem ;) rzecz jednak nie polega na tym, by teraz rozpaczliwie gonić za tymi rzeczami, lecz, by kierować się nimi.

    itd itp :)

    a boląca stopa najlepiej świadczy o twoim 'chciejstwie'. życzę jak najwięcej spokoju ducha, chociaż wiem, że wiek to niespokojny.

    jesteś nietuzinkowa, jesteś kobietą, dostrzegłaś ścieżki mocy :) wszystkie atuty masz w ręku.

    ps. a co mówią google o twojej muzyce ??? ;))

    ps2. bardzo się cieszę.

    OdpowiedzUsuń
  2. Chyba najwyższy czas, żeby i mnie rozbolała stopa :)) Długi weekend wykorzystam między innymi po to.
    A maturą się nie przejmuj - przecież ją zdasz. PBS

    OdpowiedzUsuń
  3. Moje włosy są o kilka miesięcy krótsze :))

    Opisywany przez Ciebie Świat zmienił się w dobrym kierunku - nadzieja jest taka potrzebna !

    Wszystkiego najlepszego Kobieto :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Dziękuję.
    Zenzo: google mówią za wiele o mojej muzyce, wolę nie wiedziec nic :)
    Pysiu mam nadzieję, że jak już cię ta stopa rozboli to przynajmniej ty znajdziesz na nią sposób - mi chodzenie w bandażu elastycznym odpowiada tylko, gdy chadzam po domu, a w poniedziałek znowu mam taniec ;D
    Zeruyo: też obciełabym włosy, ale przysięgałam, że tego nie zrobię i narazie nie mogę ich obciąc :)

    Pozdrawiam Was Serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
  5. To musi być piękna muzyka... Pozdrowienia :-)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za każdy komentarz pozostawiony na blogu. Dzięki nim wciąż mam energię by kontynuować pisanie bloga.

Popularne posty z tego bloga

Liadan come home (again)

Chciałabym wrócić do blogowania, ale nie jest to wcale takie łatwe jakby się mogło wydawać. Samo znalezienie czasu pomiędzy pracą na etacie, zajmowaniem się dzieckiem i domem, dzierganiem, czytaniem i innymi rzeczami, którymi się zajmuję - to już samo w sobie nie jest proste. Ale nie to mnie powstrzymuje.  Świadomość kreowania swojego wizerunku w social mediach jak jakiegoś sztucznego tworu - już tak. W tym miejscu chyba wypadałoby podziękować losowi, że mogłam spotkać na swojej drodze ludzi, którzy zadziwili mnie swoją otwartością i szczerością. Dzisiaj ja chcę zdjąć maskę hipokryzji i zacząć przygodę z blogiem ponownie, z otwartym umysłem i świadomością, że w tym miejscu mam prawo być sobą, a jeśli komuś to nie odpowiada - to już nie mój problem.  Z drugiej strony nie jestem w stanie wyłączyć swojej własnej autocenzury i głos w mojej głowie nadal będzie mi upierdliwie powtarzał, jak bardzo moje zdanie, opinie, słowa są pozbawione głębszego znaczenia, więc dzielenie się nimi na blogu n…

Włóczka ręcznie farbowana

Z radością obserwuję jak w Polsce powoli pojawiają się osoby zajmujące się farbowaniem wełny. Dotąd można było powzdychać do kolorowych moteczków farbowanych za oceanem, a teraz mamy tu w Polsce swoich własnych utalentowanych farbiarzy i farbiarki. Sama stawiam swoje pierwsze kroki w tej dziedzinie, ale jedno mogę powiedzieć na pewno - bardzo mi się to podoba.


Pamiętacie jeszcze moją chustę Brokilon? Włóczkę na nią także własnoręcznie farbowałam używając barwnika do tkanin z motylkiem i aby uzyskać średnio intensywny kolor na dwa motki musiałam użyć dwie torebki barwnika, a kolor i tak nie był tak intensywny jak tego chciałam. Nie było wyjścia, musiałam zamówić lepsze barwniki. Padło na Jacquarda.


Ufarbowałam to co miałam w domu do farbowania - czyli dwa motki włóczki skarpetkowej (75/25) z zamiarem przeznaczenia ich właśnie na skarpety (bo to że włóczka skarpetkowa wcale nie znaczy że muszą być skarpety żeby było jasne!)


Oraz cztery motki włóczki drops baby merino (jasny beż) którą …

Sprig Cloche

Mam straszne zaległości jeśli chodzi o prowadzenie bloga, ale tak to jest gdy chciałoby się milion rzeczy na raz i nie wiadomo w co ręce włożyć, tym bardziej że przy małym dziecku raczej na nadmiar czasu nie cierpię. W ogóle zastanawia mnie czasem żywot ludzi, których nie ciągnie do "robienia rzeczy", do tworzenia, działania. Wiecie, takie osoby które wstają rano zasiadają przez telewizorem i jeśli się podnoszą z kanapy to tylko by coś zjeść/napić się na przykład. To totalnie nie moja bajka. Ja ostatnio wyciągnęłam ołówki i pisaki, nabyłam nowy szkicownik i wróciłam do bazgrania, sztuka celtycka stanowi moją pasję już od 10 lat! A chciałabym zrobić w końcu jakieś postępy z irlandzkim. Poczytać książkę. W ciągu ostatniego miesiąca udało mi się też coś uszyć! A marzy mi się szycie odzieży i od jakiegoś czasu zastanawiam się nad kursem szycia! Nie mówiąc już przecież o tym, że non stop coś tam dziergam

Tymczasem już prawie listopad. Mój urlop macierzyński jakiś czas temu się sk…